Które z protokołów przekazują okresowe kopie tablic rutingu do sąsiedniego rutera i nie mają pełnej informacji o odległych ruterach?

Poprawna odpowiedź to opcja A. Protokoły rutingu można podzielić na dwie główne kategorie: wektora odległości (distance-vector) i stanu łącza (link-state).

• Protokoły wektora odległości, takie jak RIP (Routing Information Protocol) i IGRP (Interior Gateway Routing Protocol - starszy, własnościowy protokół Cisco), działają na zasadzie "plotkowania". Każdy router zna tylko informacje o swoich bezpośrednich sąsiadach i odległości (metryce) do różnych sieci, które otrzymał od tych sąsiadów. Okresowo wysyłają one całą swoją tablicę rutingu (lub jej część) do bezpośrednio podłączonych sąsiadów. Nie mają one pełnego obrazu topologii całej sieci.

• Protokoły stanu łącza, takie jak OSPF (Open Shortest Path First) i IS-IS, budują pełną mapę (topologię) sieci. Każdy router wysyła informacje o stanie swoich łączy (LSA - Link State Advertisements) do wszystkich innych routerów w obszarze. Na podstawie tych informacji każdy router samodzielnie oblicza najlepsze trasy.

• EIGRP (Enhanced Interior Gateway Routing Protocol - własnościowy Cisco) jest często klasyfikowany jako zaawansowany protokół wektora odległości lub protokół hybrydowy, ponieważ łączy cechy obu typów. Wysyła aktualizacje tylko wtedy, gdy nastąpi zmiana w topologii, a nie całe tablice okresowo (jak RIP).

• BGP (Border Gateway Protocol) to protokół bramy zewnętrznej (EGP - Exterior Gateway Protocol), używany do wymiany informacji o routingu między autonomicznymi systemami w Internecie. Działa na zasadzie wektora ścieżki (path-vector).

Zatem RIP i IGRP najlepiej pasują do opisu przekazywania okresowych kopii tablic do sąsiadów i braku pełnej informacji o odległych routerach.

Opcje B, C, i D zawierają protokoły stanu łącza (OSPF) lub BGP, które działają inaczej.