Który protokół umożliwia hostom uzyskanie z serwera danych konfiguracyjnych interfejsu sieciowego, takich jak np. adres IP, brama domyślna?

Poprawna odpowiedź to opcja C (DHCP).

DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) to protokół sieciowy warstwy aplikacji, który umożliwia dynamiczne przydzielanie adresów IP oraz innych parametrów konfiguracyjnych interfejsu sieciowego (takich jak maska podsieci, adres bramy domyślnej, adresy serwerów DNS) urządzeniom w sieci. Dzięki DHCP, urządzenia (hosty) mogą automatycznie uzyskać niezbędne informacje do komunikacji w sieci lokalnej i z Internetem, bez konieczności ręcznej konfiguracji.

Opcje A, B, i D są niepoprawne, ponieważ opisują protokoły o innym przeznaczeniu:

• A: RTP (Real-time Transport Protocol) to protokół używany do przesyłania danych multimedialnych (audio i wideo) w czasie rzeczywistym przez sieci IP. Nie służy do konfiguracji interfejsów sieciowych.
• B: NFS (Network File System) to protokół rozproszonego systemu plików, który umożliwia użytkownikom dostęp do plików i katalogów na zdalnych komputerach w sieci, tak jakby były one przechowywane lokalnie. Nie jest protokołem konfiguracyjnym dla interfejsów sieciowych.
• D: HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure) to bezpieczna wersja protokołu HTTP, używana do szyfrowanej komunikacji w sieci World Wide Web. Służy do przeglądania stron internetowych i bezpiecznej wymiany danych (np. transakcji online), a nie do automatycznej konfiguracji adresacji sieciowej.